कालचीच गोष्ट. माझा मोबाईल खराब झाल्यामुळे मी शहरातील एका मोठ्या आणि पॉश मोबाईल शोरूममध्ये गेलो होतो. शोरूम एकदम चकचकीत, एसी सुरू आणि टाय-कोट घातलेले सेल्समन फिरत होते.
मी मोबाईल बघत असतानाच तिथे एक साधारण ५५-६० वर्षांचे बाबा आले. अंगावर साधा धोतर-कुर्ता, पायात जुनी चप्पल आणि खांद्याला एक कापडी पिशवी होती. त्यांचे कपडे थोडे मळलेले होते आणि चेहऱ्यावर शेतात राबल्याचे स्पष्ट भाव होते.
त्यांनी आत येऊन एका सेल्समनला विचारलं, “दादा, चांगला मोबाईल दाखवता का?”
त्या सेल्समनने त्यांच्याकडे वरपासून खालपर्यंत पाहिलं आणि म्हणाला, “काका, इथे महागडे फोन मिळतात. तुम्हाला साधे हवे असतील तर बाहेरच्या दुकानात बघा.” असं म्हणून तो एका सूट-बूट घातलेल्या दुसऱ्या ग्राहकाकडे गेला.
मला त्या सेल्समनचा खूप राग आला, पण मी शांत राहिलो. ते बाबा बिचारे एका कोपऱ्यात जाऊन उभे राहिले.
पुढचा अर्धा तास तो सेल्समन त्या सूट-बूट वाल्या ग्राहकाच्या मागेपुढे करत होता. त्याला १० फोन दाखवले. शेवटी तो ग्राहक “मला कलर आवडला नाही” असं म्हणून काहीही न घेता निघून गेला.
आता सेल्समनचा चेहरा पडला होता. तो चिडून त्या कोपऱ्यात उभ्या असलेल्या बाबांकडे गेला आणि म्हणाला, “बोला, काय पाहिजे तुम्हाला? लवकर सांगा, मला वेळ नाहीये.”
ते बाबा शांतपणे म्हणाले, “पोरा, माझ्या मुलीचं इंजिनिअरिंगचं शिक्षण सुरू झालंय. तिला ऑनलाइन क्लाससाठी चांगला, कधीही हँग न होणारा फोन हवाय. जो सर्वात चांगला असेल तो दे.”
सेल्समनला वाटलं हे काय घेणार, म्हणून त्याने मुद्दाम ३५,००० रुपयांचा एक महागडा फोन दाखवला.
त्या बाबांनी फोन हातात घेतला, थोडा बघितला आणि म्हणाले, “ठीक आहे, हा पॅक कर.”
त्यांनी आपल्या कापडी पिशवीतून एक रुमाल काढला. त्याची गाठ सोडली आणि त्यातून १०, २०, ५० आणि १०० च्या नोटांचं एक मोठं बंडल काढलं. त्या नोटांना मातीचा आणि घामाचा वास येत होता. त्यांनी ते पैसे मोजून टेबलावर ठेवले. ते मोजताना सेल्समनचे आणि माझे डोळे विस्फारले होते. ज्या माणसाला आपण ‘भिकारी’ समजून हाकलत होतो, तो आजचा सर्वात मोठा ग्राहक ठरला होता.
पैसे देताना ते बाबा म्हणाले, “पोरा, कपडे बघून माणसाला जोखू नकोस. हे पैसे काळ्या मातीत घाम गाळून कमवलेत, म्हणून मळकट आहेत. पण दानत मात्र स्वच्छ आहे.”
मी आणि तो सेल्समन दोघेही मान खाली घालून उभे होतो. त्या वातानुकूलित (AC) शोरूममध्ये मला प्रचंड उकडत होतं, ते माझ्या संकुचित विचारांमुळे.
आपण अनेकदा माणसाच्या बाह्य रूपावरून, त्याच्या कपड्यांवरून त्याची ऐपत आणि लायकी ठरवतो. पण खिशातली श्रीमंती आणि मनाची श्रीमंती याचा पेहरावाशी काहीही संबंध नसतो. कधीकधी फाटक्या झोळीतच खरी ताकद लपलेली असते. कोणालाही कमी लेखू नका. 🤘🏻
